In Black Eyes

Zawsze o tej porze roku wyjeżdżali w góry – zimne, białe.

- Wiedziałam, że wiązania są za mocno zapięte! A ty mógłbyś bardziej uważać! – Krzyczała.

- Przepraszam, ale mógłbym to samo powiedzieć o tobie.

Popatrzyli na siebie i  obydwoje wybuchnęli śmiechem. Krzysztof usiadł obok niej i pomógł wypiąć narty.

- Jak się czujesz, wszystko w porządku? – Zapytał.

- Ręce całe, żebra całe, głowa chyba też. – Odpowiedziała jakby wypadek przydarzył się komuś innemu. Nie lubiła pieścić się ze sobą. Zawsze mówiła, że cokolwiek się dzieje, nie jest to przecież koniec świata.

- Możesz wstać? Daj rękę, pomogę ci.

- Ała! – Syknęła robiąc jednocześnie grymas, który spowodował, że Krzysztof dopiero teraz zwrócił uwagę na jej urodę.

Mimo kombinezonu była szczupła, z delikatnym wcięciem w tali. Oczy miała nienaturalnie niebieskie, a spod kasku wystawały kasztanowo, miedziane włosy.

- Wiesz? Chyba nie dam rady ani zejść, ani zjechać.

- A dasz radę wskoczyć mi na plecy? Wtedy będziemy mogli zjechać razem.

- Oczywiście! – Odpowiedziała z entuzjazmem zapominając, że w ogóle się nie znają i są dla siebie całkowicie obcy.

- Długo zamierzałaś tu zostać?

- Zamierzałaś? Zamierzam! Cały tydzień. Dzisiaj jest pierwszy dzień.

- To masz pecha. Nie wydaje mi się żebyś mogła jeszcze jeździć na nartach.

- Dlaczego zaraz pecha? Przecież nigdy nie wiemy, jakie będą konsekwencje zdarzeń.

- Masz rację, ale przyjechałaś w góry żeby cieszyć się nartami.

- To będę cieszyła się czymkolwiek innym.

Krzysztof pomyślał, że spotkał kosmitkę nie z tej planety. Jakiś dziwoląg niepasujący do otoczenia.

- No to wskakuj. Trzymasz się?

- Nie mów tyle tylko jedź!

Siedział pod ścianą i czekał. Jarzeniówka nadawała alfabetem morse’a sobie tylko znany tekst. Korytarzem to w jedną, to w drugą stronę, powłócząc nogami przechadzał się starszy mężczyzna. Drzwiami, co rusz wchodzili i wychodzili różni ludzie.

- Zupełnie jak na dworcu. – Pomyślał Krzysztof. W tym kraju ludzie lubią chorować.

- To tylko kolano! – Powiedziała jeszcze z daleka, uprzedzając jego pytanie. Da się z tym żyć. Na szczęście obyło się bez gipsu, a jedynie usztywnieniem opaską. – Dodała uśmiechając się jednocześnie.

- Zamówię taksówkę.

- Dobry pomysł. Nie będę ukrywać, ale chętnie znalazłabym się w łóżku z kubkiem gorącej herbaty.

- Gdybyś czegoś potrzebowała, zadzwoń.  A w ogóle, jak masz na imię? – Zapytał wychodząc z jej pokoju.

- Marysia. A ty?

- Krzysztof.

Nigdy później nie zastanawiali się, dlaczego wtedy, cały tydzień spędzili razem. Spontanicznie wypełniali sobą czas. Bawili się w dokończenie historii zaczętej jego zdjęciem lub jej tekstem. Każde z nich musiało dopowiedzieć ciąg dalszy. Ona dopisywała tekst do zrobionego zdjęcia, on robił zdjęcie do napisanego tekstu.

Zawsze wyjeżdżali razem, ale teraz było inaczej. Prace badawcze w instytucie zmusiły ją do pozostania na miejscu.

Minęły dwa dni odkąd Krzysztof wyjechał. Dziwiło ją, że nie dzwonił przez cały dzień i nie odbierał telefonów od niej. Najlepszym sposobem żeby myśli wypatrywały innych emocji od tych typowych w takich sytuacjach, było zajęcie się tym, co sprawiało jej radość. Zaczęła pisać list. List był adresowany do Krzysztofa – do jej jedynego, prawdziwego kochanka.

Była już późna noc, kiedy obudził ją natarczywy dźwięk telefonu. Do tej pory była przekonana, że lubiła dzwoneczki wydobywające się z małego, świecącego pudełeczka. Teraz były czymś niepokojącym.

Głos w słuchawce był spokojny i rzeczowy. Ona tylko odpowiadała: „Tak… Tak… Tak… Dobrze.”

Następnego dnia nie poszła do pracy. Spakowała niezbędne rzeczy, wypiła pośpiesznie czarną, gorzką kawę i pojechała na dworzec kolejowy.

Od tego dnia upłynęło kilka lat. Krzysztof przyzwyczaił się do nowej rzeczywistości. Często myślał o fenomenie natury. O tym, jakim cudownym narzędziem są ludzkie ciało i umysł.

Podobnie o jego ciele i umyśle mówiła Marysia. Mówiła, że nikt nie potrafi na nią tak patrzeć, jak on swoimi rękami. Jego wzrok wyostrzył się opuszkami palców.

Wieczorami, pachnąca mydłem wtulała się w niego i czekała aż zacznie na nią patrzeć. Lubiła, kiedy na nią patrzył, kiedy w ciemności odnajdywał każdy zakamarek jej ciała.

Z czasem nauczył się rysować i wszyscy zastanawiali się, jak to jest możliwe. On nie zastanawiał się tylko rysował. Rysował kolorowe portrety swojej kochanki.

Kolory pamiętał sprzed dnia, w którym zeszła lawina – akurat wtedy, kiedy on tym samym zboczem zjeżdżał na nartach.

W jednej chwili kolory ustąpiły miejsca czerni tworzących się rytuałów jego nowego życia.

- Krzysztof... Krzysztof! Chcesz coś do picia? – Zawołała z kuchni i nie doczekawszy się odpowiedzi weszła do pracowni.
- Dlaczego nie odpowiadasz? Przecież mówię do ciebie, a ty... – Nie dokończyła.
Patrząc na kałużę krwi wokół krzesła, na którym siedział Krzysztof, dziwiła się, że krew może być taka ciemna.

Zgodnie z Krzysztofa życzeniem jego prochy rozsypała w górach. W szczelinę między kamieniami włożyła list adresowany do jej jedynego, prawdziwego kochanka.

- Wiem, że go teraz przeczytasz. – Wyszeptała.