Poziom.

Zjeżdżali ze wzgórza krętą aleją. Światła reflektorów wciskały się w ciemność między drzewami, a błyski niebieskiego flesza przywoływały wszystkich na świadków tego zdarzenia.

- Syrenę mógłbyś wyłączyć. Aż tak nam się nie śpieszy.

- Przecież wiesz, jakie są procedury. A poza tym nie podnieca cię to?

- Nie przesadzaj z procedurami. I wiesz... Nie zostałem lekarzem żeby się podniecać.

- Tylko po co?

- Żeby pomagać, ratować.

- Temu w plastikowym worku już nie pomożesz. - Skinął głową na tył ambulansu.

- Jesteś pewien?

- Jest zimny, sztywny, i goły. Jak chcesz mu pomóc?

- Nie bądź cyniczny.

Przez chwilę jechali w milczeniu. Śpiące miasto nie wykazywało zainteresowania niczym z wyjątkiem własnego snu.

- Jak sądzisz, miał jakąś rodzinę, przyjaciół?

- Nie wiem. Każdy ma jakąś rodzinę, a z przyjaciółmi różnie bywa, o czym wiesz lepiej ode mnie.

- Pewnie był sam. Inaczej by nie zginął.

- Być może. Ale to już wyjaśni śledztwo.

Podjechali pod parterowy budynek. Jedynie tabliczka z napisem: "Instytut Patologii" wyróżniała go z pośród innych, sąsiadujących z nim.

Szli długim tunelem pchając przed sobą wózek z anonimową zawartością czarnego worka.

Niektóre jarzeniówki to zapalały się, to gasły. Od ścian odbijało się echo skrzypiących kółek.

- Witamy pana doktora. - Powiedzieli chórem będąc już w sali prosektorium.

- Jak zdrowie? - Dodali i spojrzeli ze zdziwieniem po sobie.

- A wy, co? Bracia syjamscy? - Zapytał doktor. Chciał zadać kolejne pytanie, ale wywnioskował z ich min, że nie powinien drążyć tematu.

- Witam panowie! Uprzedzono mnie o waszej wizycie.

Żeby nie przedłużać niezręcznej sytuacji dodał:

- No dobrze, bierzmy się do roboty. Kogo tym razem przywieźliście?

- Nie wiadomo. Nie miał przy sobie dokumentów. Niczego nie miał przy sobie. Znalazły go dzieciaki biegające na wzgórzu w parku.

- Jakiś biedak z ranami kłutymi nadgarstków, stóp i klatki piersiowej. - Dodał drugi.

Patolog słuchając oceniał ciało.

- Tak! Wstępnie mogę potwierdzić rany.

Dopiero, kiedy to powiedział przyjrzał się twarzy nieboszczyka.

- Ale, ale! Znam go. W takiej sytuacji musicie przetransportować go na inny poziom. Tam zajmą się nim. - Powiedział z ulgą doktor.

- Wypisze wam właściwą tabliczkę.

W jednej chwili czarne mieszkanie miało nowego lokatora.

- Proszę!

- Co?! Na ten poziom zjedziemy przed świtem. I tak pracujemy już po godzinach!

- No cóż panowie. Takie obowiązki. Dobrej nocy. - Nie czekając na odpowiedź odwrócił się i wyszedł.

Kierowca wyjął z rąk lekarza tabliczkę.

- Gdzieś słyszałem to nazwisko. Hm...

Nie tracąc czasu włożył tabliczkę w czytnik windy.

Na ekranie widoczne były z trzech tylko dwie ostatnie cyfry: "POZIOM ...66".

Kilka dni temu moja przyjaciółka otworzyła słownik i przeczytała jeden wyraz: "Poziom".

Ja otworzyłem swój słownik i znalazłem słowo: "Prowadzony".

Każde z nas napisało kilka zdań związanych z wyrazem znalezionym przez drugą osobę.