Światło i Dusza

Jej dom stał na wysokiej skarpie. Często schodziła wąską ścieżką na dół zostawiając na piasku ślady bosych stóp jakby chciała powiedzieć:

- Jestem tutaj.

Zdążyła już  przyzwyczaić się do szeptu morza.

Przez chwilę stała w oknie otulona światłem zachodzącego słońca.

- Może…? – Pomyślała i nie dokończyła.

Za oknami padał śnieg czyszcząc świat swoimi płatkami.

Zastanawiała się, jakiego koloru użyć. Po chwili umoczyła pędzel i ostatni fragment płótna zaczął znikać pod bielą gęstej farby.

- Uff… To koniec. – Pomyślała nabierając głęboko do płuc powietrza.

Zapach terpentyny wypełnił ją całą. Lubiła to.

Usiadła w fotelu patrząc na obraz nie widząc go.

Było cicho i tylko drwa w kominku strzelały od czasu do czasu sypiąc iskrami.

Zamknęła oczy i… poczuła kota na kolanach moszczącego się jak niedźwiedź zapadający w sen zimowy.

- Oj! Wiercisz się Daimonie! – Powiedziała do kota.

Kiedy otworzyła oczy nie zdziwiło ją, że pokój naznaczony jest światłem księżyca.

Ogień dawno zgasł. Zmęczenie i chłód dały znać o sobie. Przeniosła się na łóżko – duże, stalowe ze sprężynami. Pod grubym, wełnianym kocem zrobiło jej się cieplej. Ciało już nie drżało.

- Czy dusza też marznie? – Zapytała szeptem samą siebie.

 Zwinięta w kłębek zasnęła

 27.11.2011r.

 http://www.youtube.com/watch?v=1VmRyM5RfRU